Zmarł Wojciech Michniewski (1947–2026)
Wojciech Michniewski (4 kwietnia 1947 – 29 stycznia 2026) był wybitnym polskim dyrygentem, kompozytorem oraz animatorem życia muzycznego. Należał do najwybitniejszych interpretatorów muzyki współczesnej w Polsce, a jego działalność artystyczna przez dziesięciolecia współtworzyła krajową scenę muzyki XX i XXI wieku.
Studiował dyrygenturę w Warszawie, po czym rozpoczął bogatą karierę, współpracując z czołowymi orkiestrami i zespołami w kraju oraz za granicą. W latach 1979–1981 pełnił funkcję dyrektora artystycznego Teatru Wielkiego w Łodzi, a równolegle (do 1983 roku) był kierownikiem muzycznym Sceny Współczesnej Warszawskiej Opery Kameralnej.
Szczególne miejsce w jego dorobku zajmowała muzyka najnowsza – Michniewski był ceniony za interpretacje dzieł współczesnych kompozytorów oraz liczne prawykonania. Wyróżniał się precyzją, wrażliwością oraz głębokim rozumieniem współczesnego języka muzycznego, dzięki czemu zyskał uznanie jako jeden z najważniejszych dyrygentów specjalizujących się w muzyce XX i XXI wieku.
W latach 1984–1987 współpracował z Polską Orkiestrą Kameralną, uczestnicząc w procesie jej przekształcenia w dzisiejszą Sinfonię Varsovię. W latach 1987–1991 pełnił funkcję dyrektora naczelnego i artystycznego Filharmonii Poznańskiej, a w kolejnych dekadach występował jako dyrygent gościnny, prowadząc m.in. Filharmonię Narodową, Narodową Orkiestrę Symfoniczną Polskiego Radia (NOSPR) oraz zespoły Teatru Wielkiego – Opery Narodowej.
Cieszył się również autorytetem jako pedagog i popularyzator kultury muzycznej, kształtując kolejne pokolenia muzyków i przyczyniając się do upowszechniania twórczości współczesnych kompozytorów.
21 maja 2024 roku dyrygował orkiestrą Sinfonia Varsovia podczas koncertu inaugurującego otwarcie Pałacu Rzeczypospolitej – nowej siedziby zbiorów specjalnych Biblioteki Narodowej. Program wydarzenia łączył muzykę, słowo i teatralną narrację; jego centralnym punktem było wykonanie utworu „Słowo” Tadeusza Woźniaka, przygotowanego na tę okazję, w reżyserii Krzysztofa Materny, z udziałem m.in. Joanny Kulig, Daniela Olbrychskiego, Jolanty Majchrzak, Justyny Schneider oraz muzyków związanych z nurtami rocka progresywnego pod kierownictwem Marka Raduli. Dyrygentura Wojciecha Michniewskiego nadała koncertowi szczególną rangę artystyczną – jego interpretacyjna precyzja i wrażliwość doskonale korespondowały z ideą utworu stworzonego na otwarcie miejsca poświęconego najcenniejszym skarbom polskiego dziedzictwa.
Zmarł 29 stycznia 2026 roku, pozostawiając po sobie imponujący dorobek i trwałe miejsce w historii polskiej muzyki.