Rowerem przez Europę: od ostatniej wojny ku następnej
W swojej powieści Krainy fantazji z 1927 roku, napisanej w esperanto, Teo Jung opisał społeczeństwa Zachodu oczami podróżników z wyimaginowanej krainy spoza ziemskiego świata.
Podczas swojej podróży Lucien Péraire użyczał głosu ludziom z najróżniejszych środowisk i o odmiennych poglądach politycznych. W całej Europie obserwował, słuchał i gromadził wrażenia.
Jego perspektywa i pragnienie podróży były głęboko ukształtowane przez doświadczenie I wojny światowej, której zniszczenia oglądał jako dziecko. Swoją wyprawę rozpoczął z Paulem – niemieckim towarzyszem poznanym dzięki ogłoszeniu w „Sennaciulo”, głównym organie ruchu robotniczych esperantystów. Razem przejechali Europę na rowerze: w Wiedniu burżuazyjny ruch esperantystów przyjął ich z wyniosłością; w Budapeszcie działacze związkowi żyli w ukryciu. Po przekroczeniu Karpat i wjeździe do Polski mierzyli się z trudami słabo zaludnionych terenów górskich, gdzie brakowało jedzenia. Lucien, „vegetarema” (elastyczny wegetarianin), dostosował się, natomiast Paul miał trudniej. Po przejechaniu przez Galicję Lucien zanotował: „Polska jest bardzo różna od Rosji”.
Podczas swych podróży Lucien angażował się również w intelektualne debaty SAT. Czytał napisaną w esperanto Psychologię seksualną Siegfrieda Zieglera, która badała różnorodność męskiej seksualności. Zaniepokojony tym, że w ruchu wciąż istnieje zbyt wiele „ludzkich bestii”, Lucien zaproponował uchwałę kongresową: wprowadzenie edukacji seksualnej, aby osiągnąć równość kobiet i mężczyzn.