Rocznik świętokrzyski dawny – opowieść o pracy średniowiecznych skrybów - Aktualności - Biblioteka Narodowa

AKTUALNOŚCI

Rocznik świętokrzyski dawny – opowieść o pracy średniowiecznych skrybów

Data publikacji:

Rocznik świętokrzyski dawny: zabytek niewielkich rozmiarów, ale olbrzymiej wagi, jest to bowiem najstarszy zachowany w oryginale pomnik polskiej historiografii – zaznacza Magdalena Łanuszka, doktor historii sztuki oraz mediewistka, autorka jednego z esejów opublikowanych w książce Pierwsze/Najstarsze w zbiorach Biblioteki Narodowej.

Powstały najprawdopodobniej w Krakowie między 1122 a 1136 rokiem Rocznik zawiera zapiski o wydarzeniach ważnych dla Polski, w tym o przybyciu Dąbrówki do Mieszka (Dubrouka uenit ad Miskonem) oraz chrzcie władcy (Mysko dux baptizatur). Co najmniej od XIII wieku rękopis był własnością krakowskiej kapituły, a od XV wieku należał do biblioteki benedyktynów w opactwie Świętego Krzyża na Łysej Górze, skąd trafił w drugiej połowie XVIII wieku do Biblioteki Załuskich. W 1795 roku został wywieziony, wraz z całą Biblioteką Załuskich, do Petersburga, skąd powrócił do Polski w 1923 roku, by po powstaniu w 1928 roku Biblioteki Narodowej znaleźć się w jej zbiorach. 

Autorka eseju o Roczniku świętokrzyskim dawnym przybliża tajniki pracy średniowiecznych skrybów:

  • dlaczego kodeksy miały zazwyczaj oprawy z desek;
  • dlaczego na kartach Rocznika pojawiły się dziury;
  • do czego były potrzebne duże marginesy;
  • co spotykało klasztornych skrybów za nieutrzymywanie porządku w przyborach piśmienniczych;
  • czym są reklamanty i jak zdobiono rękopisy;
  • oraz jaki wpływ na powstanie księgi miała tachygrafia.

Zachęcamy do lektury całego tekstu na blogu biblioteki cyfrowej POLONA!

Esej został opublikowany w książce Pierwsze/Najstarsze w zbiorach Biblioteki Narodowej, dostępnej do nabycia w księgarni internetowej Biblioteki Narodowej.